Het loopt de spuigaten uit met ons milieu. De media melden niet alles, maar wat ze weergeven maakt al wanhopig en boos. De vervuiling van ons milieu drijft vele mensen tot wanhoop, en veel blijft ongestraft.

Soms is het zelfs zo dat overheidsbeleid milieuvervuiling stimuleert, denk aan vergunningen voor zandafgravingen, voor visserij, en voor kap van mangrove en parwa hout.

Toen er het afgelopen jaar gesproken werd om een ‘zero tolerantie' werd in de eerste plaats gedoeld op de bescherming van de natuur, maar dan vooral om de verdiensten daarvan, zoals met betrekking tot het patentinkomen van het genetisch materiaal van ons regenbos; ‘conservation banking' in verband met de bescherming van bedreigde diersoorten met credits op de ecobeurs; en de bescherming en commerciële benutting van ons drinkwater; het CDM of het Clean Development Mechanism, als onderdeel van het Kyoto Protocol.

Maar ‘zero tolerantie' zou ook toegepast moeten worden met betrekking tot de vervuiling van het milieu (plastic uit auto's, dumpen van huis- en industrieel afval op onbeschermde percelen of gewoon in trenzen), het veroorzaken van overmatig of gewoon lawaai, de voortgaande jacht op bedreigde diersoorten, en dergelijke.

Vooral in de districten beleefden de bewoners het afgelopen jaar de aantasting van de kwaliteit van hun milieu. In Voorburg wordt vuil ongedisciplineerd gestort waardoor het gewoon de zee in drijft; de vuilophaal in Nickerie staakte in juli omdat de betrokken contracten niet verlengd werden; in Albina ontstonden onooglijke en stinkende afvalbergen, die op een gegeven moment door vrijwilligers opgeruimd werden, maar die gewoon weer herrezen door gebrek aan ordelijk beleid daarbij; in heel Commewijne nam de vervuiling ernstige vormen aan.

Onderzoek wees verder uit dat de helft van het oppervlakte water in ons land vervuild is door kwik, lood, en coliforme bacteriën. De vervuiling van de Marowijne rond Lagatabiki begon mensen ziek te maken.

Damdoorbraken

Burnside ging onder water, omdat de graafmachine defect was, en omdat zandafgravers voor een ernstige verstoring van het ecosysteem zorgden. De bewoners van Burnside vielen de zandafgravers van Paramaribo aan en dumpten hun schelpzand in het centrum van Coronie.

Ook Nickerie beleefde een dambreuk waarbij 250 ha landbouwareaal onder water kwam te staan. Het Nannizwamp had te veel water, de oude dammen konden het niet meer tegenhouden. De bewoners van Mon Tresor in Commewijne hadden in 2004 beleefd hoe hun landbouwgrond en hun woonerven onder water kwamen door een dijkdoorbraak.

In januari vorig jaar vreesden zij een herhaling van het gebeuren. In oktober werden wegdelen van Suzanne's Daal door getijdenwerking weggespoeld. Kunnen stads mensen zich inleven in het leven van deze agrariërs, die onder de dreiging leven van wateroverlast, maar tegelijkertijd ook van het verlies van hun landbouwinkomen!?

De bewoners van Commewijne hadden verder te lijden onder een ware lawaai-terreur van bromfietsers, die er genoegen in leken te scheppen zonder knalpot rond te rijden. Gelukkig greep daar de politie op een gegeven moment in.

Industrieel afval

De industrie is ook een steeds grotere bron van milieuvervuiling. Het beleid ontbreekt om de kosten van het herstel ervan op de industrie af te wentelen, of beter gesteld om de kosten van milieuherstel als gewone productiekosten te doen opnemen. Moeilijk als het om het kwik van de ‘garimpeiros' gaat.

Diverse andere industriële vervuilers dienden zich aan: oil-spill in februari van Suralco, die het bedrijf wel zelf opgeruimd heeft; de bodemverontreiniging van Hilly's Service Station; de cyanide lek van Cambior, de verbranding van het rijstkaf in Nickerie; diverse restaurants die hun afval gewoon in onbeschermde kreken of verlaten percelen dumpen, tot zelfs Torarica toe waarvan het afval op een erf aan de Jan Steenstraat gedumpt bleek te worden.

Internationale verplichtingen

De UNDP tikte de Surinaamse regering op de vingers: ze moet haar milieu- en energiebeleid aanscherpen. Ze moet ook de internationale verdragen die ze getekend heeft, daadwerkelijk in uitvoering nemen. Zo moet ze een biodiversiteitsstrategie ontwikkelen, aan de hand waarvan bauxiet- en goudwinning naar hun milieu-effecten beoordeeld kunnen worden, als ook zandafgravingen.

De DNA accepteerde een nieuwe bestrijdingsmiddelen wet, een aanpassing van de wet van 1972, die bij gebrek aan uitvoeringsbesluiten pas in 1990 operationeel werd. Nu blijkt dat op de zwarte lijst van stoffen die niet geïmporteerd en gebruikt mogen worden 23 pesticiden voorkomen die gebruikt worden in onze landbouw. Hoe maken we de overstap naar een agrarisch beleid met aanzienblijk minder pesticiden?

Zo werd in mei het afgelopen jaar ook een bio-safety raamwerk ingesteld voor de controle op biotechnische producten in onze voeding. Terwijl aan het eind van het jaar ook een nadere voorbereiding volgde van een controle instituut op de chemicaliën in ons land.

Als het Kyoto Protocol eenmaal geratificeerd is kan Suriname gebruik maken van het CDM, een mechanisme om activiteiten gefinancierd te krijgen die een verdere uitstoot van CO2 in ons milieu tegengaan. In februari werd ook een start gemaakt met het Guyagroform project, waarbij bosakkerbouw ontwikkeld wordt op basis van inheemse en marron kennis over het ecosysteem van het Guyanaschild.

Voordelen verkwanseld

Ongemerkt worden heel wat voordelen van ons milieu verkwanseld. Vaak weet men niet beter of is men onverschillig omtrent de waarde van het milieu, wat in feite op hetzelfde neerkomt. Denk aan de zandafgravingen in het kwetsbare estuarine kustgebied; denk aan de uitgifte van percelen in de Cultuurtuin die een unieke rijkdom bevat van meer dan 1000 soorten kruidachtige struiken en bomen, die afkomstig zijn uit verschillende delen van de wereld; denk aan de stropers van de pannen in beschermd natuurgebied; maar ook aan het slechte onderhoud van de bomen in de stad, waardoor een bosananas van een mahonieboom in de Wagenwegstraat een autoruit vernietigde.

Of denk aan het rijstkaf waarvan de nieuwe minister van LVV in september beloofde het als bron van energie voor het district te helpen ontwikkelen. Het sleutelwoord voor een beter milieu in het land is tegen de achtergrond hiervan natuurlijk: ordening, regelgeving en negatieve sancties op overtredingen. Een paar boetes zullen veel meer uithalen dan alle discussies en dure workshops samen.

Het begint langzamerhand bij steeds meer mensen door te dringen dat we in 2000 niet alleen een nieuwe eeuw binnentraden, maar ook een nieuw economisch stelsel. Het oude heeft afgedaan en heeft ons aan de rand van de ondergang gebracht.

In 2002 stelde Mathis Wackernagel, hoofd van het Global Foodprint Network, dat de collectieve vraag van de mens naar grondstoffen het regeneratief vermogen van de aarde overstijgt; dat was volgens hem voor het eerst het geval in het jaar 1980. Sindsdien blijft de vraag maar toenemen en neemt het regeneratief vermogen van de aarde verder af.

En nu wordt ook steeds meer een verband gelegd met menselijke activiteiten. Met de obsessie van economische groeicijfers, met kwartaalverslagen en jaarrapporten, zijn we het zicht helemaal kwijtgeraakt op het milieu waarbinnen deze uiteindelijk geplaatst moeten worden, het milieu namelijk van duurzame ontwikkeling.

Herstel

Toch ziet de toekomst er niet per definitie nu hopeloos uit. Wetenschappers over de hele wereld zijn het nu met elkaar eens dat er een onmiskenbaar verband bestaat tussen deze desastreuze ontwikkelingen en de heersende economische cultuur. De toekomst vraagt een nieuwe cultuur, waarvan componenten al reeds aanwezig zijn. Bovendien blijkt de technologie in staat om een adequaat antwoord te bieden op vragen van duurzaamheid.

Een nieuwe economie wordt dan ook stap voor stap opgebouwd, met herwinbare energievormen, zoals van wind, zon, waterkracht, geothermisch kracht en biogassen; water efficiënte irrigatiesystemen, moderne windturbines, efficiënte ijskasten, gas/elektrische auto's, en dergelijke.

Er moet afstand worden gedaan van de wegwerpeconomie, alles moet hergebruikt of gerecycled worden; auto's en computers worden op een wijze ontworpen dat hun samenstellende delen weer teruggegeven of vervangen kunnen worden. Eenmalig gebruik van voorwerpen is uit den boze.

De auto gaat zijn centrale plaats in de samenleving verliezen aan efficiënte transportsystemen, waar de auto nog wel deel van zal uitmaken, maar dan gecombineerd met spoor, bussen en fietsen. Maximale mobiliteit wordt het ordeningsbeginsel niet privé auto bezit.

Over deze ontwikkelingen wordt de laatste tijd veel geschreven. Vandaar de keuze van de redactie van de Milieukrant om daar nu blijvende aandacht aan te geven. Het vraagt immers om een ingrijpende cultuuromslag. Dat is niet een kwestie van informatie alleen, maar van gedragsverandering en van beleid dat daarop is gebaseerd: beleid van de regering, maar net zo goed van individuele personen.

Medio december heeft de Stichting voor een Schoon Suriname, in samenwerking met de Consumentenkring Suriname en de Stg. Voeding en Gezondheid, een klachtenbureau geopend, een adres waar burgers met hun klachten over consumenten-, voeding- en milieubelangen terecht kunnen. Opvallend bij de eerste reacties is het aantal milieuklachten.

De Stichting neemt zelf contact op met betrokken instanties, als de burger zelf al moe is van het benaderen van hen. Soms benadert de Stichting de instantie per brief. Een enkele keer is een verwijzing nodig naar een advocaat. Wat de milieuzaken betreft, wordt ook overwogen om een gezamenlijke campagne te gaan voeren van overheid, de Stichting en andere belanghebbenden, omdat hier educatie, bewustwording, negatieve sancties en adequate voorzieningen samen spelen.

Overigens is het storten van vuil op een niet daarvoor bij wet aangewezen lokale strafbaar gesteld in art. 39a van de Politiestrafwet hoofdstuk IV. De straf luidt: hoogstens 2 maanden hechtenis of 500 Surinaamse dollar geldboete.

Hier volgen enkele cases:

Het NIMOS is op vrijdag 20 januari een campagne gestart om het Surinaamse volk meer bewust te maken van de gevolgen van de ingrijpende klimaatverandering, die zich in de wereld, dus ook in ons land, voltrekt. De gevolgen voor ons land zijn niet gering, volgens de informatiegids van de campagne. Ga maar na:

In 2030 zal ongeveer 82 procent van onze bevolking geëvacueerd moeten worden uit overstroomde gebieden of bedreigde gebieden. De rijstproductiegebieden van Nickerie, de tuinbouwsector in Commewijne en het gehele zwampgebied met een totale oppervlakte van 3.890 km², oftewel; veertien procent van de kustvlakte zal verloren gaan.

Deels hebben we zelf kritische grenzen overschreden, denk aan de verwoesting van onze parwa- en mangrovebossen, maar voor een belangrijk deel zijn wij het slachtoffer van een industriële beschaving, die ook wij in ons consumptiepatroon nastreven.

De bewustwording waar met deze campagne op wordt gedoeld heeft dan ook onze hele levenswijze te maken. Die moet omver, om plaats te maken voor een duurzame levenswijze. We zullen daar de komende tijd meer aandacht aan moeten geven. Ook vanuit de ‘Milieukrant' waar een duurzame levensstijl altijd onderwerp van discussie en aandacht is geweest. (dWT)

PLOS, ATM en UNDP tekenen overeenkomsten voor uitvoering milieuprojecten

Minister Rick van Ravenswaay van Planning & Ontwikkelingssamenwerking (PLOS) en collega Clifford Marica van Arbeid, Technologische Ontwikkeling & Milieu (ATM) hebben op dinsdag 24 februari een drietal overeenkomsten getekend met het United Nations Development Fund (UNDP).

Het gaat hierbij om de uitvoering van een drietal milieuprojecten. Namens de UNDP tekende de Resident Representitive, mevrouw Inyang Ebong-Harstrup de overeenkomsten met de bewindslieden en zette ook de directeur van het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (NIMOS), Shirley Ang, haar handtekening onder de documenten.

Twee van de uit te voeren projecten betreffen een onderdeel van het Refrigerant Management Plan, het RMP, terwijl het bij het derde projekt gaat om het Sustainable Land Management project, het SLM- project. Bij de eerste twee projecten gaat het om het tegengaan van het gebruik van bepaalde chemische gassen, de zogenoemde CFA’s, welke de Ozonlaag steeds verder aantasten en de monitoring van de uitvoering van het Refrigerant Management Plan.

In dit kader zullen onder anderen Surinaamse technici worden getraind om bijvoorbeeld oude koelkasten en vriezers waar veel gebruik werd gemaakt van genoemde schadelijke gassen te herstellen en/of te recyclen.

Het NIMOS is verantwoordelijk voor de uitvoering van deze twee projecten welke onder de directe verantwoordelijkheid vallen van het ministerie van ATM. Met de uitvoering van het derde project, het Sustainable Land Management project, wordt beoogd de capaciteit voor het duurzaam grondbeheer in Suriname te bevorderen.

Hierbij zal vooral rekening worden gehouden met de situatie van de binnenlandbewoners waarbij als basis geldt dat gronden in Suriname op een verantwoorde manier worden beheerd. Voor de uitvoering van de drie projecten wordt door de UNDP een totaal bedrag van ruim USD 360.000,- beschikbaar gesteld. (de West)

Paramaribo - In de binnenstad die verfraaid wordt door eeuwenoude bomen, heeft één zo’n ‘groen monument’, het wegens slecht onderhoud laten afweten.

De boom op het Sivaplein (hoek Domineestraat en Zwartenhovenbrugstraat) waar het Dankbaarheidsmonument staat, viel gisteren om.

Het pleintje werd in de maand november nog geadopteerd door Balletschool Marlène met de bedoeling er een "prachtige Surinaamse bloementuin" te maken ter verfraaiing van de stad. Het gras dat door de kindertjes in november was geplant, voor het monument waar de kinderkoppen tegen aan kijken, begint aardig op te komen en de tienuurklokjes beginnen ook mooi te groeien.

Jammer genoeg zijn de tien dwerg-fajalobistruiken die in november door de leraren van de school waren geplant, door onverlaten weggenomen. De ongevallen boom werd door zwervers en onverlaten gebruikt als toilet, om er te plassen en vooral te poepen.

Danspedagoge Marlene Lie A ling: "Ik kan de kinderen van de school niet naar het pleintje brengen, terwijl het als toilet wordt gebruikt. We willen het pleintje mooi maken, maar we kunnen het niet alleen. Ik heb eerder mijn beklag gedaan bij de commandant van de Keizerstraat, maar ik kan niet meer ondernemen, omdat ik de vergunning om het pleintje te beplanten nog niet in handen heb."

Lie A ling die het omvallen van de boom betreurt, geeft echter aan dat we een nieuwe tijd tegemoet gaan en we niet moeten blijven vasthouden aan het oude. De school is in ieder geval vastbesloten het pleintje tot een bloementuin te maken. "Misschien is het beter zo en kan een ieder genieten van hetgeen de school doet. Toekomstmuziek is een bankje voor ouderen om te zitten." (dWT/Ruth Nortan/foto: Hijn Bijnen)

Paramaribo - De Wet Bosbeheer bevat regels ter verbetering van de kwaliteit van het bosbeheer, maar de daadwerkelijke implementatie van de wet wordt nog bemoeilijkt vanwege het ontbreken van voldoende personele capaciteit in zowel de private als de publieke sector.

Dit kwam gisteren naar voren op de laatste dag van een workshop over Educatie en Training binnen de bossector in Suriname. De workshop, die georganiseerd werd door het Jan Starke Opleidings - en Ontspanningscentrum (JSOOC) werd afgesloten door de minister van Onderwijs en Volksontwikkeling, Edwin Wolf.

Het gebrek aan hoger, midden en lager kader, doet zich niet alleen gevoelen bij de overheid, maar ook bij het bedrijfsleven, werd naar voren gebracht door één van de inleiders. Ook op het niveau van boswerkers en toezichthouders schiet de capaciteit tekort. Daarnaast zijn er nog onbeantwoorde vraagstukken, wat betreft de intensiteit van het beheer en houtteeltkundige voorschriften die van toepassing kunnen zijn in de meest voorkomende bostypen van ons land.

Structurering van de bossector mag en kan niet los gezien worden van structurering van het onderwijs dat als basis moet dienen voor de ontwikkeling van deze sector. Gewerkt dient te worden aan het verhogen van de bijdrage van de bossen aan de nationale economie en het welzijn van de huidige en toekomstige generaties met in actneming van het behoud van de biodiversiteit. (DBS)

Paramaribo - Suriname loopt over van de plastic en petflessen. Alle wetgeving ten spijt. Het moet anders en het kan anders. Sinds jaar en dag kennen wij het fenomeen van de plastic flessen. Sinds onze toetreding tot de CARICOM hebben wij de weg vrijgemaakt om plastic flessen te introduceren in ons ecosysteem.

Een ieder kan zich de introductie van de CHUBBY-dranken uit Trinidad herinneren. Het gaat om meer dan de petflessen alleen. Wanneer wij kijken wat wij aan plasticafval produceren (let maar op de porties verpakkingen op onze feesten en in restaurants), dan wordt het tijd voor een serieuze bezinning. Wij kennen de gevolgen voor het milieu.

U weet dat plastic een kleine 90 jaar erover doet om te verteren. Dat is lang en belastend voor ons milieu. Onze eigen frisdrankproducenten waren genoodzaakt om ook over te stappen op frisdranken in petflessen. Dat behoeft op zich geen probleem te zijn. Maar dezelfde CARICOM verbiedt het heffen van statiegeld op de petflessen binnen de lidlanden en dat klinkt raar.

Wat is dan de integrale afweging op het stuk van een CARICOM - milieubeleid? Bij gebrek aan een afdoend systeem van het ophalen van de petflessen ontstaat er een situatie van ongecontroleerdheid. De flessen liggen overal en verstoppen onze gemalen en afwateringssystemen. Het wordt tijd voor een gedegen beleid. Je kunt nu de flessen verzamelen op bepaalde punten in de stad en je zal iets voor moeten betalen. Bijvoorbeeld zal de inzamelaar moeten worden beloond. Ook kan gekeken worden naar hervulbare flessen.

Dat vergt de nodige diepte-investeringen. Niet iedereen is hierbij gebaat omdat dit kostenverhogend werkt. In Europa zijn ook grote veranderingen gaande op dit vlak. Grote statiegeldflessen worden vanaf 2006 niet meer gerecycled. Wel zullen kleine frisdrankflesjes vanaf 2006 worden ingezameld voor recycling, waardoor ook op kleine petflesjes en blikjes misschien statiegeld zal komen. Brussel wil af van de verplichting voor producenten om ingezamelde grote petflessen meerdere malen te gebruiken.

Volgens politici is de verplichting om frisdranken en mineraalwater te verkopen in hervulbare flessen niet "Europa-proof" en moet dus verdwijnen. Het statiegeld op deze zogenoemde petflessen blijft echter behouden omdat het inzamelsysteem moet bijdragen aan een vermindering van vuil op straat en op de berm. Fabrikanten en winkeliers zijn niet blij met het inzamelsysteem; de grote flessen zouden te veel ruimte innemen en het verwerkingssysteem zou te duur zijn.

Hun voorstel is de ingezamelde flessen te pletten en het plastic te gebruiken voor het fabriceren van nieuwe flessen. Nederland heeft voor hervulbare flessen 5,8 miljoen kilo petflessen per jaar nodig. Voor eenmalige verpakkingen is dat 27,5 miljoen kilo. Een deel van deze behoefte kan worden gecompenseerd door naast de grote ook de kleine flessen van 0,5 liter in te zamelen en een kwart van het plastic te gebruiken voor nieuwe flessen, aldus onderzoeksbureau CE Delft.

In Suriname heeft met name Fernandes wat experimenten gedaan om de plastic flessen te recyclen. Dit behoeft verdere ondersteuning en voortzetting. Wij hebben nog geen of onvoldoende beleid op dit stuk. Wij wachten nog op een kaderwet voor milieu. Toch kunnen wij niet langer wachten. Onze riolen, kreken en de afwateringsysteem in het land hebben te lijden van deze ellende.

Guyana heeft vorig jaar een grote overstroming gehad, mede tengevolge van het feit dat de vele petflessen verstoppingen hadden veroorzaakt in de waterhuishouding zodat deze op een gegeven moment niet in staat was de grote hoeveelheden water te verwerken. Wij kunnen er niet uit om met wet - en regelgeving te komen op dit vlak. In combinatie met voorlichting, her - en bijscholing zul je milieuvraagstukken op de maatschappelijke agenda leren zetten.

Naast instrumenten als wet - en regelgeving is handhaving erg van belang. Er zullen meer instrumenten moeten worden ontwikkeld voor het minder belasten van ons milieu. Het gaat dan om het voorstellen van sancties als boetes voor degenen die petflessen en ander soort plastic ongecontroleerd in het milieu gooien. De heffing van statiegeld moet wederom op de regeringsagenda en desnoods op het CARICOM - hoofdenoverleg.

De invoering van een milieubelasting (ecotaxs) is het overwegen waard. Hoe kun je milieubeleid ontwikkelen en wie betaalt ervoor? Wij komen er niet onderuit om vroeg of laat te betalen voor milieuvervuiling.

De beste manier is dat iedereen 1 tot 2% aan ecotaxs op de energierekening betaalt voor milieubeleid. Iedereen is vrijwel aangesloten op elektriciteit en daarom is het betrouwbaar om vanuit dit bestand te werken aan een bijdrage aan de staat om flankerend milieubeleid op te pakken. Dat betekent dat hiervoor de burger een aantal zaken van de overheid wil zien (inzamelen van o.a. de petflessen en het vernietigen, dan wel het recyclen van de flessen).

Maar het is niet alleen een taak van de overheid. Wij zullen onze houding rond het milieu moeten bijstellen. Wij als burgers hebben de plicht om op een goede en verantwoorde wijze om te gaan met afval. Dit geldt ook voor de wijze waarop wij omgaan met plastic afval. Deze berg wordt met de dag groter en dat kan niet ongecontroleerd meer. (Redactioneel/DBS)

Paramaribo - ‘Milieudag’ is zaterdag uitbundig gevierd door kinderen van het ressort Flora. Het meelopen in een milieuoptocht van buurthuis Albuflo naar het buurthuis Srof behoorde tot een van de georganiseerde activiteiten. De regen trotserend en met een paraplu gewapend, hebben de kinderen in de optocht meegelopen.

Regine van der Kamp, een lid van de organisatie, zei aan DBS dat deze activiteiten voortvloeien uit het deelproject ‘gezondheid en milieu’, dat wordt georganiseerd door de Stichting Projecten PCOS.

Het doel ervan is om de bewoners en in het bijzonder de kinderen, milieubewust te maken. Dat heeft op een leuke en speelse wijze plaatsgevonden door middel van educatieve informatie van milieuorganisaties, spelletjes en andere activiteiten rondom het thema milieu in het buurthuis Srof aan de Floralaan. Ter gelegenheid van de milieudag hebben kinderen uit deze wijk afvalvaten beschilderd, die op scholen en andere centrale plaatsen geplaatst zullen worden.

Dit moet vooral resulteren in een schonere wijk. De Stichting Projecten PCOS gaat een samenwerking aan met hogescholen in Nederland en scholen in Suriname. Dit brengt met zich mee dat veel stagiaires van verschillende studierichtingen meehelpen aan het organiseren van de activiteiten.

De bedoeling is dat er een integrale opdracht wordt geformuleerd zodat al de studenten samenwerken aan het betreffend project. Die activiteiten kunnen geplaatst worden in het kader van het meerjaren gemeenschapsontwikkelingsproject Flora, dat wordt uitgevoerd door de Stichting Projecten PCOS. Er worden hierbij diverse activiteiten georganiseerd op de scholen, crèches en in de buurten om de kinderen vooral het belang van een schoon milieu bij te brengen. (DBS/Asha Bhagwat)

Paramaribo - De haast acht jaar oude verbrandingsoven van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) is met zijn maximale capaciteit van 360 kilogram op 10 uren per dag, niet meer in staat om het aangeboden medisch afval te verwerken. Het AZP alleen al produceert maximaal 420 kilogram afval per dag,

terwijl vanuit andere ziekenhuizen en medische instellingen zoals de Nierstichting Suriname en de Nationale Bloedbank ook een groot aanbod van afval is. Al jaren is de stichting WASPAR, die in het leven is geroepen om de was van overheidsinstellingen te doen en medisch afval te verbranden, vanwege haar kleine capaciteit niet in staat verlichting te brengen. De Bloedbank bevestigt het probleem waarmee ze dagelijks kampt.

"We hebben een verbruik van ongeveer vijftien zakken vuil met een gewicht van negentig kilogram per week en te bedenken dat we al met twee weken afval zitten", schetst de leidinggevende, die niet bij naam genoemd wil worden, het probleem. AZP-directeur Eddy Joemmankhan erkent dat de afvalverwerking de medische wereld zorgen baart.

Hij geeft zelfs toe dat de oude oven niet langer aan de normen voor een schoon milieu voldoet. Daarom kwamen vanuit de omgeving klachten over de enorm vuile rook en de ondraaglijke stank die vrijkomt bij de verbranding.

Joemmankhan is daarom bezig met plannen om een verbrandingsoven te plaatsen met een aanzienlijk grotere capaciteit. Het voordeel hiervan zal zijn dat het verwerkingsprobleem nationaal wordt opgelost door diensten aan derden aan te bieden, terwijl ook de verbranding van geamputeerde lichaamsdelen, foetussen en placenta’s, in deze oven kan geschieden.

De kosten voor aanschaf en installatie van de nieuwe verbrandingsoven zijn geraamd op 80.000 euro, hiervan is al een bedrag van 15.000 euro door een donor ter beschikking is gesteld. De AZP-directeur kijkt uit naar nog meer donoren. (dWT/Lorenzo Irion)

Suriname sprongen vooruit met milieubescherming

PARAMARIBO, 15 jan – Suriname heeft hele sprongen vooruit gemaakt met de bescherming van het milieu. Dit zegt Michelet Fontaine, de scheidende directeur van de afdeling Guianas van het Wereldnatuur-fonds, WWF. Hij heeft in zijn zevenjarige termijn Suriname belangrijke ontwikkelingen zien doormaken. Er is een nationaal bosbeleid ingevoerd en de jachtwet is verruimd.

Ook is het Centraal Suriname Natuurreservaat ingesteld, één van de grootste in de wereld. Meest recent wapenfeit is de bundeling van kleine en middelgrote ondernemers in de goudsector. "Wat me het meeste is opgevallen in deze zeven jaren is de liefde van Surinamers voor het land. Vooral de toenemende liefde voor de binnenlanden. Dat zal me het meeste bijblijven", zegt Fontaine tegenover de Ware Tijd.

Er is ook een netwerk opgezet met Guyana en Frans-Guyana voor uitwisseling van informatie over elkaars biodiversiteit. Dit moet leiden tot harmonisatie van regelgeving over goudwinning. "Dit zijn heel belangrijke stappen. Natuurlijke hulpbronnen zijn er voor het verheffen van de welvaart van de bevolking”, aldus Fontaine. Belangrijk is de balans te vinden tussen gebruik, beheer en bescherming. (Nickerie.net)

Paramaribo - De druk op Surinaamse bossen neemt snel toe door de niet duurzame bos- en mijnbouwactiviteiten. Behalve ontbossing en erosie, komt vooral door de kleinschalige goudwinning veel kwik vrij met desastreuze gevolgen voor het natuurlijk milieu.

Het Wereld Natuurfonds (WWF) wil dat het tropisch bos gezond en veerkrachtig blijft door het op een duurzame manier te gebruiken voor de sociaal-economische ontwikkeling van het land.

Suriname heeft één van de belangrijkste eco-systemen in de Guyana’s en de wereld en speelt hierdoor een belangrijke rol in de conservering van de biodiversiteit van de wereld.

Het land kijkt aan tegen grote uitdagingen om ordening en evenwicht te brengen in de ontginning van zijn natuurlijke hulpbronnen en duurzame ontwikkeling. Vooral het ontbreken van een nationaal beleid voor de kleinschalige goudwinning is een pijnpunt.

"Natuurlijke reserves zijn niet eeuwig. Opbrengsten uit de exploitatie ervan moeten terugvloeien naar alle aspecten van duurzame ontwikkeling om de economische groei van Suriname te continueren," zegt Michelet Fontaine, scheidend director van WWF Guianas. Hij vertrekt na zeven jaren uit Suriname om binnenkort in Washington de post van director for Caribbean programs op het WWF- hoofdkantoor te bekleden. Toch ziet hij in dit alles genoeg lichtpunten voor Suriname en zijn biodiversiteit.

Het land heeft ondanks de dreiging vanuit de mijnbouwsector geen direct probleem met ongebreidelde ontbossing. Daarnaast is een belangrijk deel van het grondgebied uitgeroepen tot natuurreservaat. "Dit zijn heel belangrijke vooruitgangen. Natuurlijke hulpbronnen zijn er voor het verheffen van de welvaart van de bevolking.

Toch moet een balans gevonden worden tussen het gebruik, beheer en beschermen ervan," benadrukt Fontaine. Wat dat betreft is hij vol lof over de stap van de regering om een nationale biodiversiteitsstrategie aan te nemen. "Met dit plan moet het lukken om de biodiversiteit effectief te beheren waarbij het belang van plaatselijke gemeenschappen niet uit het oog mag worden verloren."

Tijdens zijn termijn in Suriname hebben enkele belangrijke ontwikkelingen plaatsgehad. Zo heeft het land een nationaal bosbeleid aangenomen, is de jachtwet verruimd, het Centraal Suriname Natuurreservaat ingesteld dankzij Conservation International en is deze week een samenwerking aangegaan met de IDB voor het bundelen van goudzoekers op kleine en middelgrote schaal.

Ook is er een netwerk opgezet tussen Suriname, Guyana en Frans Guyana voor de uitwisseling van informatie over hun respectieve biodiversiteiten en de harmonisatie van hun regelgeving met betrekking tot de goudwinning. "Wat me het meeste is opgevallen in deze zeven jaren is de liefde van Surinamers voor het land. Vooral de toenemende liefde voor de binnenlanden. Dat zal me het meeste bijblijven,"aldus Fontaine. (dWT/Vernon Texel; foto:www.ramai.nl)

In Guyana en Frans Guyana is dit model al enkele jaren in werking. Het World Wildlife Fund (WWF) en de Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank (IDB) geven hiervoor bijna 150.000 US dollars. Vandaag tekenen beide de financieringsovereenkomst.

"Regulering van de goudwinningsactiviteiten in het binnenland moet uiteindelijk leiden tot een afname van illegale goudzoekers", zegt Jerrel Pinas, WWF-publiciteitsman. In de twee buurlanden heeft dit model successen opgeleverd, aangezien de plaatselijke overheden via zo een associatie de goudzoekers een legale status hebben gegeven. "Vooral voor de belastinginkomsten van de staat is het voordelig als duidelijk is wie er in deze sector hun brood verdienen."

Geschat wordt dat er 260 concessiehouders zijn. Via de organisatie kunnen de goudzoekers gezamenlijk informatie verkrijgen over onder meer het verbeteren van hun goudwinningsactiviteiten, de productie en prijs. De goudzoekersassociatie krijgt een coördinerende taak en kan voorstellen doen voor het vastleggen van regelgeving, codes en trainingen.

De jaarlijkse bijdragen van de kleinschalige goudwinning aan de staat kan worden geschat op ruim 168 miljoen US dollar, dertien procent van het bruto nationaal product. Het vormt de voornaamste inkomstenbron voor marrons en inheemsen uit Marowijne, Brokopondo, Saramacca en Sipaliwini.

Oprichten van de associatie staat in lijn met Surinames verplichting aan de Conventie van Biologische Diversiteit om zijn natuurlijke hulpbronen op een duurzame en milieuvriendelijke manier te beheren en te exploiteren. (dWT/Vernon Texel)

Vanwege diverse redenen blijft vuil in verschillende gebieden liggen en verder is er ook sprake van illegaal vuilstorten. Het beeld van Paramaribo ziet er niet "fraai" uit, zegt de bewindsman. "We willen een beter woon- en leefklimaat voor de bevolking." Het ligt in de bedoeling dat de commissie zich ook moet buigen over een landelijke aanpak voor een schoon Suriname.

De drie bewindslieden zijn gisteren nagegaan wat de voorwaarden zijn voor het goed functioneren van de commissie. In dat kader kondigt Hassankhan aanpassing aan van de bestaande wetgeving. "Het is een complex vraagstuk." Gebleken is verder dat onder andere huisvuil niet volgens de juiste voorschriften langs de straten wordt geplaatst om door de vuilniswagen opgehaald te worden. Zo moet het vuil goed afgesloten zijn zodat het geen last vormt voor het milieu.

De ministers komen volgens Hassankhan binnen twee weken weer bijeen. In de tussentijd zal bij collegaministers, die ook enige bemoeienis hebben met deze zaak, van gedachten worden gewisseld. "Het is niet alleen een zaak van Biza of OW. Als het om straffen en boetes gaat, komt Justitie bij kijken." Ook de ministeries van Volksgezondheid en van Transport, Communicatie en Toerisme, zijn nauw betrokken bij het geheel. Een schoon Paramaribo betekent ook een gezond leefmilieu en meer inkomsten vanuit de toerismesector. (dWT/Eric Mahabier)

Plundering natuurlijke hulpbronnen in ons land gaat gewoon door

Als je in Parmaribo woont en geen kijk hebt op wat er in het achterland gebeurt zal je je wel een hoedje schrikken als je eens in de gelegenheid gesteld wordt wel een bezoek aan bepaalde gebieden te brengen.

Piloten van verschillende luchtvaartmaatschappijen zien vrijwel dagelijks wat voor ravage er door concessionarissen en de bij hun in dienst zijnde garimpeiros uit Brazilië in ons achterland wordt aangericht. Kreken, sloten, zwampen en rivieren worden vernietigd door deze lui omdat ze daar hun kwikafval in lozen. Hele delen van ons binnenland worden door deze lieden vernietigd op zoek naar het edele metaal goud.

Van overheidswege wordt er niets gedaan, omdat er een stel schurken is dat stinkend rijk wordt en daarenboven de belasting nog te slim af is ook. Ook zijn wij er van overtuigd geraakt, dat bepaalde ambtenaren flink profiteren van deze roof van onze natuurlijke hulpbronnen. Niet slechts in de goudsector wordt ons land geplunderd. Voor onze kust zijn de Guyanese en Venezolaanse vissers bezig onze visgronden op beestachtige wijze leeg te plunderen en niemand die ook maar een poot uitsteekt.

We kennen het schandaal bij LVV, waar bepaalde vergunningen tegen betaling aan Guyanezen werden uitgegeven om onze visgronden te mogen plunderen. De Guyanezen hebben door overbevissing alles wat er maar te vangen was binnen hun eigen wateren al leeggevist. Dus komen ze oostwaarts en zijn bereid forse bedragen aan ‘tjoekoes’ aan ambtenaren te betalen om toch nog aan een benodigde vergunning te komen om voor de kust te mogen vissen.

Hoe vaak heeft het Nationaal Leger geen vissersvaartuigen opgebracht en moest de boten binnen de kortste keren weer laten gaan, omdat er vanuit LVV driftig werd gebeld en gesteld, dat de vergunningen al in orde waren gemaakt en dat er met een minimale boete was gewerkt om alle tekortkomingen van de Guyanezen onder de vloermat te vegen. Grof geld werd er gemaakt op LVV door een stel rovers, en de Guyanezen maar lekker doorgaan met het plunderen van onze visgronden. Het nationaal belang werd te grabbel gegooid en enkele figuren leefden als ‘lords’ uit de contante kas bij de Visserijdienst.

Voor ons was het dan ook prettig nieuws te mogen vernemen dat binnenkort er een eind komt aan het ingestelde onderzoek bij de Visserijdienst. We zouden ook willen weten wat er uit dat onderzoek is voortgevloeid en of er ook een paar corrupte ‘boys’ zullen moeten hangen. In ieder geval is er jaren daar gestolen en is het de hoogste tijd, dat er een heel strenge controle komt op de kas van de Visserijdienst en dat een andere instantie belast wordt met de inning van gelden voor de Visserijdienst. We mogen de kat niet langer op het spek binden bij LVV.

Als we kijken naar de handelingen in de houtkapsector in West-Suriname dan bekruipt ons een vreselijk vervelend en bijna misselijk makend gevoel. Er is daar een stel buitenlandse houtboeren bezig de hele infrastructuur te veranderen en naar zijn eigen hand te zetten om zo snel mogelijk in staat te zijn ons tropisch hardhout naar het buitenland over te brengen. In de omgeving van de Mozeskreek zijn buitenlanders bezig met een houtplundering, want zo wenst Keerpunt het te noemen, die haar weerga niet kent.

Hierbij wordt niet geschroomd om de infrastructuur (wegen) die door de overheid voor tientallen miljoenen in vreemde valuta werden aangelegd en waarbij in sommige gevallen tot diep in de maagdelijke bossen is uitgebreid, voor gewone burgers af te sluiten. Bij Van Ams is er een overgang gebouwd, naast een bestaande brug, om het rondhout in hoog tempo te kunnen afvoeren cq exporteren. Door deze activiteiten is het een kwestie van korte tijd, voordat waterscheidingen en de waterloop worden veranderd en door erosie en kaalkap onherstelbare schade worden toegebracht.

We vragen ons in gemoede af of we nog steeds geen lering hebben getrokken uit de catastrofale milieurampen die zich in andere landen hebben voltrokken nadat men op een soortgelijke wijze in het tropisch woud tekeer was gegaan? Moeten we in Suriname opnieuw het wiel uitvinden? Of is men blind door hebzucht voor een paar grijpstuivers van enkele buitenlanders? Suriname is een arm land, maar hoeft zich niet nog armer te maken door mensen binnen te halen, die ons uiteindelijk achterlaten met een onherstelbare ecologische schade. (de West)

De buitendienst wordt vanaf komende week weer overgedragen aan adjunctsecretaris Wilfred Jordan. Het blijkt dat huidige verantwoordelijken de taak volgens Saman niet naar behoren uitvoeren. "Je geeft ze de kans om zichzelf te ontplooien, maar..."

Bij de presentielijst wordt voortaan onderscheid gemaakt tussen op tijd en te laat. Op tijd betekent tekenen voor half acht. De arbeiders blijken inconsequent in hun argumentatie over in- en uittekenen. Een argument van de arbeiders om na enkele uren al weer uit te tekenen is gebaseerd op de temperatuur. Gisteren was het bewolkt en koel, maar de arbeiders tekenden al om half twaalf uit.

Een arbeider van wie de naam niet genoemd mag worden, zegt dat er met ‘names and faces’ wordt gewerkt. "Zij die hun taak ‘s ochtends krijgen en niet uitvoeren, hoeven niet bang te zijn voor rapportage."

Minister Michel Felisi zegt te willen nagaan in hoeverre de middelen uit het Fonds Ontwikkeling Binnenland (FOB) ingezet kunnen worden om Albina te ondersteunen in de vuilverwerking. Een project daarvoor door districtscommissaris Raymond Landburg ingediend, is goed gekeurd, maar de implementatie laat op zich wachten. (dWT/Hugo Den Boer)

De overheid lijkt nog steeds geen grip te kunnen krijgen op de situatie in Albina. In de afgelopen maanden was er vanuit de politie een initiatief tot ordening van het verkeer aan de waterkant en vanuit de ressortraad was er Krin Albina-actie. Beide initiatieven lijken nu reeds gestrand. De politie moet constateren dat de ondersteuning die zij nodig heeft van het Ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme niet wordt verkregen. De politie beschikt naar eigen zeggen ook niet over genoeg manschappen om desnoods met harde hand en bonnenboek de taxi- en buschauffeurs tot orde te dwingen.

De continuering van een schoon Albina die door het ministerie van Regionale Ontwikkeling (RO) en directoraat Milieubeheer verzorgd moet worden, is een flop gebleken. De pas opgeruimde vuilstortplaats vlak buiten Albina langs de Oost-Westverbinding zou een wachter krijgen die ervoor zou zorgen dat de plaats juist gebruikt zou worden. Het vuil wordt nu al weer door particulieren naar eigen inzicht gestort en de ingang zal binnen enkele weken weer ontoegankelijk zijn.

Saman geeft wel toe dat er niet voldoende middelen zijn. Op de vraag hoe hij denkt over de productiviteit van RO zegt hij: "Dit hele systeem moet tot de grond afgebroken worden en weer opnieuw worden opgebouwd." (dWT/Hugo Den Boer)